Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula 95%
"Myrna, alam kong hindi ko karapatang sumulat sa 'yo. Pero may sakit na ako. Umuuwi na ako sa probinsya. Hindi na ako gagaling. Pero bago ako tuluyang mawala, gusto ko sanang marinig ang 'yong boses. Kahit galit. Kahit ano. Kailangan ko lang marinig na may isang tao sa mundong ito na naalala kung sino ako bago ako maging ganito."
Sa sumunod na labing-tatlong taon, ginawa ni Myrna ang panitik bilang kanyang kalasag. Bawat pelikulang isinulat niya ay may linyang para kay Luis — ngunit binago ang pangalan, binago ang anyo. Sa isang pelikula, si Luis ay naging isang mangingisda na tinalikuran ang kanyang asawa. Sa isa, siya ay isang sundalong umuwi ngunit hindi na kayang magmahal muli. Sa isa pa, siya ay isang multong bumalik upang humingi ng tawad sa babaing iniwan.
Hindi sumagot si Myrna. Sa halip, binuksan niya ang kanyang lumang journal. Sa loob ng labing-anim na taon, may isang pahina lamang na hindi niya nagawang sulatan — ang pahina pagkatapos ng pagkabigo. Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula
"Hindi ako dumating para sa tula," sabi ni Myrna, inilapag ang kanyang bag. "Dumating ako para sabihin sa 'yo na hindi na ako galit. Hindi dahil karapat-dapat ka, kundi dahil pagod na akong dalhin ka sa bawat isinusulat ko."
Ngunit sa likod ng kanyanf tapang ay may gabi-gabing pagdududa. Madalas mag-isa si Myrna sa kanyang escritorio, hawak ang isang lumang litrato ni Luis na may nakasulat sa likuran: "Para sa babaing magpapatawad sa akin balang araw." "Myrna, alam kong hindi ko karapatang sumulat sa 'yo
"Kailangan mong magpatawad," sabi ng kanyang ina makalipas ang isang buwan.
Umupo siya sa tabi ni Luis. Hindi siya umiyak. Hindi siya ngumiti. Tiningnan lamang niya ito nang matagal — sapat na tagal upang sa wakas ay makita niya si Luis hindi bilang isang traydor, hindi bilang isang karakter sa kanyang mga pelikula, kundi bilang isang taong nagkamali, nagkasakit, at ngayo'y nalalapit nang mawala. Hindi na ako gagaling
"Para kay Luis. Sana sa ibang pelikula, iba ang naging ending natin."
"Halika," sabi ni Luis. "Basahan kita ng tula."
Labing-anim na taon na ang nakalilipas, nakilala ni Myrna si Luis. Isang musikero na may malungkot na mata at mga daliring kayang gawing tula ang bawat himig. Sila ay nagkita sa isang lumang teatro sa Quiapo, kung saan nag-eensayo si Luis para sa isang dula na isinulat mismo ni Myrna.