Bukuroshja E Fjetur Dubluar Ne Shqip -

Por Mallakastra hyri në sallë si një stuhi dimri. Ajo nuk foli me zë të lartë, por pëshpëriti një mallkim që i ngriu zemrat të gjithëve: “Në ditën e saj të shtatëmbëdhjetë, Bukuroshja do të bjerë në gjumë të përjetshëm – por jo një gjumë i zakonshëm. Ajo do të dyfishohet. Do të zgjohet në dy trupa, dy shpirtra, dy mendje që nuk pajtohen kurrë. Dhe vetëm kur të dyja të bien dakord për një të vërtetë të vetme, magjia do të shkrihet.” Zana e Dymbëdhjetë, e cila nuk kishte dhuruar ende dhuratën e saj, zbuti mallkimin: “Bukuroshja nuk do të vdesë, por do të flejë derisa të gjendet një dashuri që e do të dyja gjysmat e saj njësoj.” Vajza u pagëzua Rozafa , si kështjella legjendare. Por ndërsa rritej, mbreti dhe mbretëresha vunë re diçka të çuditshme: Rozafa nuk ishte thjesht një vajzë me shumë talente – ajo sillte dy mendime të kundërta për çdo gjë.

Gjysma e parë kuptoi: liri nga mallkimi . Gjysma e dytë kuptoi: liri nga jeta vetë .

Dhe në atë çarje mendore – pikërisht kur dy dëshirat u përplasën – trupi i Rozafës u nda në dysh. Jo në mish e gjak, por në dy figura të plota, të gjalla, të ndara.

Rozafa e Zezë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që kujton.” Bukuroshja e Fjetur Dubluar ne Shqip

Dhe menjëherë, të dyja ranë në gjumë – jo të vdekur, por të ngrira në kohë, të shtrira krah për krah në shtratin e mëndafshtë. Askush nuk mund t'i zgjonte. Mbreti shpalli në mbarë vendin: “Kushdo që zgjon të dyja Rozafat – jo vetëm trupin, por pajtimin mes tyre – do të marrë gjysmën e mbretërisë dhe dorën e vajzës sime (të dyja gjysmat e saj).”

Ato qëndruan njëra përballë tjetrës në dhomën e kështjellës. E gjithë shqiptarja e tyre e përbashkët ishte zhdukur. Tani ishin dy gra të huaja.

Dhe Zana Mallakastra, kur e pa këtë, buzëqeshi për herë të parë. Sepse ajo nuk kishte mallkuar – ajo kishte dhuruar të vërtetën . Por Mallakastra hyri në sallë si një stuhi dimri

Në mëngjes, Rozafa thoshte: “Do të qëndis një yll të kuq në pëlhurë.” Por në të njëjtin moment, zëri i saj i dytë (që vetëm ajo e dëgjonte) bërtiste: “Do të pres yllin në copa!”

Por mbreti, nga tepria e lumturisë, bëri një gabim: ai ftoi vetëm dymbëdhjetë nga trembëdhjetë Zanat e Fatit që rronin në Liqenin e Komanit. E trembëdhjeta, Zana e Harruar, e quajtur Mallakastra , u ofendua rëndë.

Për herë të parë, në gjumin e tyre të gjatë, Rozafa e Bardhë dhe Rozafa e Zezë ëndërruan të njëjtën ëndërr: një urë mbi lumë, të ndërtuar me gurë të bardhë dhe të zinj të përzier. Do të zgjohet në dy trupa, dy shpirtra,

Dhe kështu, Rozafa jetoi gjashtëmbëdhjetë vjet si dy gra brenda një trupi: njëra e butë, tjetra e ashpër; njëra besimtare, tjetra dyshuese; njëra që donte paqen, tjetra që kërkonte zjarr. Në mëngjesin e ditëlindjes së saj të shtatëmbëdhjetë, Rozafa ishte vetëm në dhomën e saj. Ajo shikoi në pasqyrë dhe pa dy fytyra: një që qante, një që qeshte egërsisht.

Sepse ata nuk e kuptonin të vërtetën: nuk kishte një Rozafë që duhej zgjedhur mbi tjetrën. Mallkimi kërkonte që të dyja të donin të njëjtën gjë në të njëjtin çast. Pas shtatë vjetësh, erdhi një djalë i ri pa emër, i vetëm, me rroba të thyera. Nuk ishte princ, as luftëtar. Ishte një tregimtar endacak që kishte humbur gjuhën e tij të lindjes dhe kishte mësuar shqipen në male.

Priftërinjtë thanë: “Kjo nuk është çmenduri. Kjo është mallkimi i Mallakastrës.”

– e qetë, e dashur, qëndiste me ar. Rozafa e Zezë – e vrullshme, e drejtë deri në mizori, e cila mbante thikë në brez.

Një princ i pasur provoi të fliste ëmbël pranë veshit të së Bardhës. Një luftëtar provoi të kërcënonte të Zezën në ëndërr. Asgjë.